Η διαγραφή της μνήμης και οι Γιάννες Παπαδάκου

[ ARTI news / Ελλάδα / 15.06.19 ]

Διαμαρτύρεται. Λέει πως «η κυβέρνηση μας φορολογεί για να δίνει επιδόματα στους Πακιστανούς»! Η παρέα εξανίσταται. Κάποιοι τον αποκαλούν χρυσαυγίτη. Αυτός υποστηρίζει ότι ψηφίζει ΝΔ και αυτοπροσδιορίζεται «μικρομεσαίος».

Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή, μεσαία τάξη δεν υπάρχει. Εκτός και αν εννοούν τους ξεχειλισμένους από πυώδη μίσος μικροαστούς, τους κυρ παντελήδες, τους νοικοκυραίους, όλους αυτούς  που βλέπουν παντού σκιές και σκιάχτρα, που φοβούνται ακόμα και τον ίσκιο τους, που σκοτώνουν τους Ζακ, τους Λουκμάν, τους Παύλους, ό,τι δεν τους μοιάζει, ό,τι ξεφεύγει από το γλοιώδη ανθρωπότυπο που εκπροσωπούν.

Αλλά ποιος δημιουργεί αυτόν τον τύπο ανθρώπου, που για να υπάρχει έχει ανάγκη να μισεί; Η σύγχρονη «βιομηχανία της συνείδησης». Η βιομηχανία της συνείδησης που δεν περιορίζεται απλώς στην ενημέρωση, αλλά επιδιώκει να καθορίζει και το πλαίσιό της. Η βιομηχανία αυτή έχει στόχο την πλήρη χειραγώγηση των πολιτών, δημιουργώντας «αυτόματους κοινωνικούς διακόπτες» διαρκούς επιτήρησης, που θα καθορίζουν την πολιτική θερμοκρασία της κοινωνίας. Ήδη έχουν καταψύξει τη μνήμη των πολιτών για τον πολιτικό χρόνο πριν τον Γενάρη του 2015. Η ελληνική τραγωδία που έλαβε χώρα μετά το 2010 λες δεν υπήρξε ποτέ.  

Αυτοί οι κοινωνικοί διακόπτες, όμως, δεν μπορούν να λειτουργήσουν όταν υπάρχουν δημοσιογράφοι και μίντια που διαφεύγουν από τον πλήρη έλεγχο. Και θα υπάρχουν όσους κι αν εξοστρακίσουν, όσες Γιάννες Παπαδάκου κι αν αποκλείσουν, όσα «μαύρα» και να επιβάλλουν. Πάντα οι ελεύθερες συνειδήσεις θα διαφεύγουν μέσα από τις ρωγμές του πανοπτικού τους συστήματος επιτήρησης και φυλακής και θα δημιουργούν ξανά τις συνθήκες ανατροπής τους.