Ημιτελής αφήγηση

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 11.05.18 ]

 

 Είναι κάποια πρόσωπα που στριμώχνονται μες στο μυαλό μου. Ανυπόμονα, απογοητευμένα ή εξοργισμένα. Με την ίδια πάντα απορία, γιατί δεν πρόκαναν ακόμη να γίνουν ιστορίες. Ο διπλανός μου στο θρανίο Γιάννης, που πήγε και κρεμάστηκε στη Λάρισα, μια γκόμενα που είχα στα πανεπιστημιακά και μου ’κανε τον βίο αβίωτο, ένας Ρώσος πανεπιστημιακός με ποντιακή καταγωγή που δούλεψε ένα καλοκαίρι στις ντομάτες του πατέρα μου, μια μαθήτριά μου στη Θεσσαλονίκη που κεκέδιζε μόνο όταν τύχαινε να αναφέρεται στον πατέρα της. Ας με συγχωρήσουν. Δεν είναι που κρίθηκαν ανεξεταστέοι από το πληκτρολόγιό μου, είναι που δεν στάθηκα εγώ αντάξιός τους.