Ζωή σαν Ηπειρώτικο Μοιρολόι

[ ARTI news / Ελλάδα / 09.04.19 ]

Kostas Varelis

Ήταν Δεκέμβρης του 1940, όταν έχασε τον 28χρονο άνδρα της...

Κάπου στα χωριά της Χειμάρρας, πολεμώντας τους εισβολείς του φασισμού...

Η ίδια, ήταν μόλις 22 ετών...κι έμεινε μόνη, η ζωή της πλέον, τα δύο ορφανά τους...

Με αντοχή, με θέληση, με ατσάλινη την ψυχή της να συνεχίσει, τα κατάφερε...
Λειτουργούσε κι ένα μικρό, ταπεινό περίπτερο στο Κομπότι για χρόνια...

Φόρεσε το μαύρο μαντήλι κι έφυγε μ'αυτό... έφυγε με την αγάπη όλων...

Η ζωή της, ένα μοιρολόι και τα μοιρολόγια της συγκλονιστικά!

Εκείνα τα μοιρολόγια του αποχαιρετισμού, που μ'αυτά συνόδευε όλους τους Κομποταίους, στο τελευταίο τους ταξίδι...

Ίδια με τα Ηπειρώτικα μοιρολόγια που ραγίζουν καρδιές...που περιγράφουν το βάρος της απώλειας, που γιατρεύουν ψυχές, βάλσαμο και παρηγοριά της ψυχής...

Τα μοιρολόγια της, ήταν τραγούδια του θρήνου, έμαθε να κλαίει, γιατί το μοιρολόι είναι κλάμα, όπως η ζωή της...

Μοιρολόγια Ηπειρώτικα, που κλαις και χαίρεσαι...ο Σκάρος, το Φυσούνι, ο σεβντάς, ο Σαμαντάκας...

Μοιρολόγια που διέσχιζαν, βουνά και ρεματιές, το σκληρό και μαγικό τοπίο της Ηπείρου μας, που έφταναν στη Χειμάρρα, στη Δρόπολη, στα χωριά των Αγίων Σαράντα... χαιρετίσματα στον 28χρονο σύζυγο που δεν χάρηκε, στους νέους που χάσανε τη ζωή τους εκεί, τους αθάνατους νεκρούς μας, στον πόλεμο κατά του φασισμού...

Για εμάς, ήταν η Φίλππαινα, έτσι την γνωρίσαμε, έτσι έφυγε, με τον πόνο και τα μοιρολόγια της...

 

*Δεξιά, σε φωτογραφία του 1959...

Πηγή: Fb