Ευτυχισμένος ο καινούργιος κόσμος

[ Γιώργος Κουτούβελας / Ελλάδα / 30.12.15 ]

Οι περισσότερες γιορτές είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες συγκυρίες. Προσπαθούμε με έναν πρωτόγονο-υλιστικό τρόπο να ευχαριστήσουμε τα αγαπημένα πρόσωπα γύρω μας για την παρουσία τους στη ζωή μας. Ευχόμαστε στο τηλέφωνο σε εκείνους που για διάφορους λόγους δεν επικοινωνούμε τακτικά. Σκεφτόμαστε, έστω και στιγμιαία, βουτηγμένοι στην οικιακή μας θαλπωρή, τους άστεγους στους δρόμους και τους μετανάστες που θαλασσοπνίγονται. Οι γιορτές μας, στο δια ταύτα, εκφράζουν αυτό που πραγματικά είμαστε ως κοινωνικό σύνολο: ρηχοί, τυπικοί και άτολμοι. Ακόμη κι έτσι, όμως, δεν έχουμε τίποτα άλλο καλύτερο να κάνουμε απ’ το εναποθέτουμε   σε αυτούς τους ρηχούς, τους τυπικούς και τους άτολμους, δηλαδή σε εμάς τους ίδιους, τις ελπίδες μας για έναν ομορφότερο κόσμο.

 Βρισκόμαστε σε μία μεταβατική περίοδο, και αυτή η μετάβαση δεν πραγματώνεται εξαιτίας της αντικατάστασης του αριθμού 5 με τον αριθμό 6 στην κατάληξη του ημερολογιακού μας έτους. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς θεωρητικός των συστημάτων για να αντιληφθεί πως τα σύνορα του κόσμου αλλάζουν, όπως άλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κανείς σεισμολόγος για να αντιληφθεί έναν σεισμό. Οι πραγματικές έσω ή έξω αλλαγές δεν χαίρουν τεκμηρίωσης, γίνονται αισθητές. Είτε τις αποδέχεται κανείς είτε βρίσκεται σε άρνηση, εκείνες θα καταλάβουν το χώρο που χρειάζονται. Θα κατεδαφίσουν αυτό που πρέπει να διαλυθεί  απελευθερώνοντας, ταυτόχρονα, έδαφος για το νέο.  Αυτό, ως γεγονός, μπορεί να δώσει προοπτική στους θεωρητικά αδύναμους όπως είμαστε και εμείς αυτή την στιγμή. Η αίσθηση πως  δεν καθορίζονται σε απόλυτο βαθμό οι ζωές μας τόσο από τα εγχώρια, όσο και από τα παγκόσμια κέντρα εξουσίας αποτελεί, αν μη τι άλλο, μια ελπιδοφόρο αντίληψη των πραγμάτων. Στον αντίποδα ημών, δημιουργείται αμηχανία σε εκείνους που υποτίμησαν και υποτιμούν,  πίστεψαν και πιστεύουν πως μπορούν να ελέγξουν τους αστάθμητους παράγοντες. Όπως είχε πει ο φιλόσοφος G. Santayana, «όποιος λησμονεί την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει». Αυτή η εύστοχη παρατήρηση δεν έχει ως μοναδικούς αποδέκτες της τους λαούς,  αλλά έχει και τους ιμπεριαλιστές, τους καπιταλιστές και τους εν γένει  μανιώδεις εξουσιαστές.

 Η υποδοχή και αποδοχή του ξένου, του ομοφυλόφιλου, του «άλλου», του, από οποιαδήποτε οπτική γωνία,  διαφορετικού είναι ό,τι πιο ουσιαστικό μπορούμε να πράξουμε σε ατομικό επίπεδο τόσο, ώστε να συντονιστούμε συλλογικά με τις επερχόμενες αλλαγές, όσο και να τις δρομολογήσουμε στο βαθμό που μας αναλογεί.

 Ας επιδιώξουμε να έρθουμε σε επαφή με κάθε τι άγνωστο, να το προσεγγίσουμε από όλα του τα σημεία, προτού εκείνο βρεθεί απρόσμενο στην πόρτα μας και μας ευχηθεί «καλές γιορτές και ευτυχισμένος ο καινούργιος Κρόνος», ο οποίος, ως γνωστόν, δύσκολα αλλάζει διατροφικές συνήθειες.