Επικίνδυνοι ελιγμοί

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 02.03.18 ]

Συμβαίνει πάντα μετά τη μία τα χαράματα, επιστρέφοντας από τα ουζερί της πόλης. Ενώ παίρνω τη στροφή λίγο έξω από το σχολείο με το βλέμμα προσηλωμένο στο καντήλι. Που καίει μέρα-νύχτα στη μνήμη των δυο μαθητών μου, του Μάριου και της Ελένης. Και αντιλαμβάνομαι μια μηχανή να εμφανίζεται από το πουθενά με σβησμένα φώτα, στριγγλίζοντας τα πιο δαιμονισμένα γκάζια. Ανάβω αμέσως τα αλάρμ και πιάνω άκρη κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι με την ίδια πάντα σκέψη. Ότι βιάζονται τα έρμα, γιατί έχει μπόλικα διαβάσματα, γραψίματα και εφηβικές αγάπες ο ουρανός, μην τύχει και απουσιάζουνε από τα θρανία του την άλλη μέρα.