Είμαι η Ναζάχ από τη Δαμασκό... μη με πνίγετε γαμώτο

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 02.07.18 ]

Διαβάζω πως νέο ναυάγιο σημειώθηκε στ’ ανοικτά των λιβυκών ακτών που μιλά για νέους αγνοούμενους στα άπατα, στα βαθιά της θάλασσας, στα μαύρα της νερά, μιας θάλασσας νεκροταφείο, μιας μαυροφορεμένης θάλασσας, χήρας, βαρυπενθούσας, μιας θάλασσας νεκροταφείο προσφύγων.

Βρεφών προσφύγων.

Παιδιών προσφύγων.

Ανδρών προσφύγων.

Γυναικών προσφύγων.

Προσφύγων. Που έφυγαν για να γλιτώσουν τον θάνατο…

Διαβάζω πως οι νέοι αγνοούμενοι είναι 63. Ένας, δυο, τρεις… πέντε… δέκα, δεκαπέντε, εικοσιπέντε… εξήντα… εξήντα τρεις. Φτου και βγαίνω… Τι κρυφτό θε μου… Τι μακάβριο κρυφτό. Τούτο το μέτρημα. Τι μακάβριο μέτρημα είναι τούτο θε μου, όποιος κι αν είσαι… λυπήσου τους ανθρώπους σου…

Διαβάζω πως λίγες μέρες πριν, δυο μόλις μέρες πριν, πνίγηκαν 110 άνθρωποι στην Τρίπολη.

Κι όλο στροβιλίζομαι, αιωρούμαι, βουλιάζω στα λόγια της αγαπημένης μου Ναζάχ, της Ναζάχ που μου ήρθε από τη Δαμασκό. Κοιμάμαι πάνω στις ευχές της, την γενέθλια ημέρα μου: «Σήμερα, είναι τα γενέθλια της φίλης μου, σήμερα η πιο όμορφη γενέθλια ημέρα κι η πιο καλή νύχτα. Σήμερα οι ώρες χορεύουν και τα δευτερόλεπτα χορεύουν. Σήμερα η ιστορία υποκλίθηκε και τα λιμάνια δέχθηκαν τα πλοία. Σήμερα, είναι της αδελφής μου τα γενέθλια. Σήμερα οι θάλασσες γελάνε και τα κύματα χορεύουν και τα δέντρα τραγουδάνε τα αριστουργήματα τους τραγουδάνε, για τα γενέθλια της φίλης μου, της αδελφής μου.»

Διαβάζω τα λόγια της, τα λόγια της διαβάζω κι όλο φωνάζω, με όλη την ανάσα μου φωνάζω, στριγκλιά κάνω τη φωνή μου κι όλο ουρλιάζω, στις θάλασσες να φτάσω, πέρα ως πέρα να πετάξω, φωνή, βγες φωνή κι ούρλιαξέ τους, βγες, βγες, βγες, ούρλιαξε: «Είμαι η Γιάννα από τη Λέρο, είμαι η Ναζάχ από τη Δαμασκό. Είμαι η Ναζάχ από τη Δαμασκό, της Συρίας τη Δαμασκό είμαι. Θέλω να ζήσω. Μη με πνίγετε. Μη με πνίγετε γαμώτο….»