Δεν κατάλαβες πως έγινες φασίστας...

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 09.03.18 ]

Μιλούσαν για αίμα και τιμή. Και σημαίες με σβάστικες είχαν και βιβλία με τον άγνωστο Χίτλερ είχαν και Αίμα και γη είχαν και γκαζάκια είχαν και μαχαίρια είχαν, όχι δεν είχαν μαχαίρια κοπής για να κόβουν τα λαχανικά, αλλά μεγάλα κοφτερά μαχαίρια για να κόβουν τη ζωή των ανθρώπων, όπως έκοψαν τη ζωή του Παύλου του Φύσσα από το Κερατσίνι, του αντιφασίστα που μιλούσε με τα τραγούδια του κι είναι που τον είδες νεκρό στην αγκαλιά της κοπέλας του σ' ένα στενό, ένα βράδυ και πάλι δε μίλησες, και νιτρική αμμωνία είχαν κι αναρτήσεις είχαν που βία δήλωναν και ολοκαυτώματα ονειρεύονταν και καμένες καταλήψεις αναρχικών σκέφτονταν και χτυπήματα σε ανθρωπιστές οργάνωναν κι είναι που το 18 στα λατινικά σημαίνει το Α και το Η κι είναι που εννοεί τον Αδόλφο Χίτλερ και δεν σε ενόχλησε τίποτα απ' όλα και δεν τρόμαξες με την ωμή τους βία και δεν μίλησες ούτε κι ενοχλήθηκες, μόνο σ' ενόχλησε εκείνο το παιδί που ξαπλωμένο πεθαμένο ήταν σ' έναν διάδρομο ή σ' έναν δρόμο, εκεί κάπου στη Συρία, στη Συρία που αιμορραγεί και φλέγεται και δεν σ' ενόχλησε μήτε και μίλησες, ούτε και μίλησες για όλους εκείνους που από πάνω του στέκονταν με τα τρύπια τους παπούτσια τα γεμάτα σκόνη τους παπούτσια απ' αυτήν που αφήνουν οι βόμβες σαν περνούν, ούτε, ούτε για τα τρύπια τους παπούτσια μίλησες, παρά μόνο είπες τι θέλουν στον τόπο μου οι ξένοι κι είναι που δεν σ' ενδιάφερε ούτε και νοιάστηκες να τρέξεις να βγάλεις από την τρύπια βάρκα εκείνο το μικρό που βούλιαζε κι ούρλιαζε και πνιγόταν, πνιγόταν στα τρία του κι ύστερα το είδες στην ακτή με το μπλε του το σορτσάκι και το κόκκινο του το μπλουζάκι, μπρούμυτα έρημο σε μια ακτή κι είναι που έμαθες πως Αϊλάν τον έλεγαν κι είναι που πάλι δε μίλησες κι είναι που άλλο δε μου μένει να σου πω, ακόμα δεν κατάλαβες πως έγινες φασίστας. Κι είναι που ίσως δεν ήθελες...