Δεν είναι εδώ

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 18.05.18 ]

Θυμάμαι τις αφελείς μας φάρσες. Με τα τυχαία νούμερα στο καντράν. Ψάχνοντας έναν Γιάννη ή μια Μαρία ή μια Ελένη. Και την πρωτοεφηβεία μας να περιφέρει από τα καλώδια του ΟΤΕ την πλήξη, τα χαχανητά και την αφόρητη ανεμελιά της. Αλλά όλες οι σχετικές μου αναμνήσεις βουβαίνονται μπρος στο άκουσμα μιας αντρικής φωνής να μού ανακοινώνει ότι η Ελένη του έχει πεθάνει. Από τότε δεν ξανασχημάτισα τυχαία νούμερα στο καντράν. Ό,τι έχω διασώσει από τα σχετικά τηλεφωνήματα είναι ένας βαθύς αναστεναγμός που ανασαίνει καταργημένα «του». Μισώ δε την εξουσία του φαρσέρ, αποστρέφομαι τα ανέμελα χαχανητά και δηλώνω ακόμη αλληλέγγυος με όλες τις απούσες Ελένες.