Γράψε: Είμαι Άραβας

[ Γιάννα Κουκά / Κόσμος / 02.04.18 ]

Στέρεψα.

Λες και στέρεψα.

Αφυδατωμένη. Ξανά στον καναπέ μου. Την τηλεόραση μου ανοίγω. Τις ειδήσεις αποχαυνωμένη ακούω. Σχεδόν οι ίδιες με χθες. Και προχθές. Και πριν δέκα μέρες σχεδόν ίδιες ήταν. Και κανένα χρόνο πριν.

Αλλάζω κανάλι.

Για τη Συρία ούτε εδώ μιλούν. Μήτε για την Παλαιστίνη μιλούν. Μόνο κάτι για οικονομικά λένε που τις λέξεις δεν καταλαβαίνω. Για τις διακοπές του Πάσχα και λίγο από καιρό. Σύμφωνα με μετεωρολογικές προβλέψεις, ηλιοφάνεια με λίγες μόνο τοπικές νεφώσεις στα ηπειρωτικά, πυκνότερες τις απογευματινές ώρες στα βόρεια ορεινά.

Την κλείνω.

Κλείνω τα μάτια, τα μάτια κλείνω.

 Βρίσκομαι στη Συρία.

Βόμβες. Ακούω θόρυβο. Τη λάμψη βλέπω. Σκόνη. Διαμελισμένα σώματα βρεφών. Νεκρά. Ασάλευτα.

Χημικά. Τοξικά αέρια. Πνίγονται. Δεν μπορούν ν’ αναπνεύσουν. Γρήγορα ασθενοφόρα. Τα παιδιά έχουν δύσπνοια. Γρήγορα γιατρέ, μελανιάζει. Οξυγόνο.

 Παλαιστίνη. Πορεία. Ημέρα της Γης.

Διαδηλωτές.

Χημικά. Δακρυγόνα. Σκοπευτές. Εντολή. Ο Ισραηλινός στρατός έχει τοποθετήσει 100 σκοπευτές στη γραμμή των συνόρων Ισραήλ–Γάζας.

Η εντολή εκτελείται. Σκοτώνουν όποιον πλησιάζει τα σύνορα.

 Πίνω νερό. Στο παράθυρο πάω. Τραβάω τις κουρτίνες. Φώτα στα σπίτια. Τηλεοράσεις στη διαπασών. Διαβάζω δυνατά, δυνατά διαβάζω ν’ ακουστεί ο ποιητής.

 Γράψε.

Είμαι Άραβας.

Αριθμός ταυτότητας: 50.000

Τα παιδιά μου είναι οκτώ.

Το ένατο θα ΄ρθει μετά από το καλοκαίρι.

Θυμώνεις;

 

Γράψε.

Είμαι Άραβας.

Δουλεύω με τ’ αδέλφια μου του μόχθου σ’ ένα νταμάρι

τα παιδιά μου είναι οκτώ

τραβάω από την πέτρα

τα ρούχα, το ψωμί και τα βιβλία τους, αλλά στην πόρτα σου δε ζητιανεύω

Θυμώνεις;

 

Γράψε.

Είμαι Άραβας.

Όνομα δίχως τίτλο υπομονετικός

σ’ ένα τόπο που βράζει,

Οι ρίζες μου

αγκυροβόλησαν

πριν από τη γέννηση του χρόνου

πριν των αιώνων το ξετύλιγμα

πριν από τις ελιές κι από τα κυπαρίσσια

και πριν φυτρώσει το χορτάρι.

Ο πατέρας μου

απ’ τη φαμίλια είναι τ’ αλετριού

ο παππούς μου

αγρότης δίχως αξίωμα,

το σπίτι μου καλύβα από καλάμια.

όνομα είμαι δίχως τίτλο.

 

Γράψε.

Είμαι Άραβας.

το χρώμα των μαλλιών μου είναι μαύρο

το χρώμα των ματιών μου καστανό.

τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μου:

«κουφίε» πάνω στο κεφάλι μου

Σκληρή να ΄ναι σαν πέτρα η παλάμη μου

που γρατζουνάει όποιον την αγγίζει,

ό,τι αγαπάω για φαΐ

είναι το θυμάρι και το λάδι

Η διεύθυνσή μου:

χωριό απόμακρο και ξεχασμένο

κι όλοι οι άνδρες του

στο νταμάρι και στο χωράφι.

Θυμώνεις;

 

Γράψε,

Είμαι Άραβας.

Λήστεψες τ’ αμπέλια των προγόνων μου

και τα χωράφια που τα δούλευα με όλα τα παιδιά μου.

Δεν άφησες στους απογόνους μου

παρά αυτές τις πέτρες.

Μήπως θα τις πάρει η Κυβέρνησή σας

όπως λένε;

Λοιπόν,

Γράψε στην αρχή της πρώτης σελίδας:

εγώ δεν μισώ τους ανθρώπους

κανέναν δεν κλέβω

μα αν πεινάσω

τρώω τη σάρκα του σφετεριστή μου

Φυλάξου.

Απ’ την πείνα μου φυλάξου

κι απ’ την οργή μου.

 Μαχμούντ Νταρουίς