Γιγάντια χέρια φάνηκαν στο Canal Grande στην Βενετία

[ ARti news / Ελλάδα / 13.05.17 ]

Γιγάντια χέρια φάνηκαν σήμερα στο Canal Grande στην Βενετία, να στηρίζουν το Ca' Sagredo.

Ο Lorenzo Quinn, γλύπτης με ιδιαίτερη εκτίμηση σε διεθνές επίπεδο, παρουσιάζοντας το έργο του, ανέφερε: «Τα χέρια είναι εργαλεία που μπορούν τόσο να καταστρέψουν τον κόσμο όσο και να τον σώσουν, και μεταδίδουν ένα ενστικτώδες ευγενές αίσθημα μεγαλοπρέπειας σε βαθμό που μπορούν να παράξουν ταραχή, γιατί η δοτική χειρονομία να στηρίξουν το κτίριο αποκαλύπτει συνάμα και την ευθραστότητα του» (Η πληροφορία και η μετάφραση ανήκει στον υπέροχο γιατρό Ιωάννη Σκαρλάτο και την αντλήσαμε από τη σελίδα του στο fb)

Ο Δήμαρχος Luigi Brugnaro συνεχάρη και ευχαρίστησε τον Lorenzo Quinn για το έργο του. «Πρωτοβουλίες όπως του Quinn ενισχύουν τη Βενετία, και κυρίως την υπερηφάνεια των κατοίκων της» είπε ο Brugnaro και ζήτησε τη διάδοση της Μπιενάλε παντού. Το μνημειώδες έργο έχει ύψος μεταξύ οκτώ και εννέα μέτρων, σηματοδοτώντας την καλλιτεχνική εξέλιξη του Quinn και τον πειραματισμό του με νέα υλικά και νέες προοπτικές.

Τεράστια έργα του  Lorenzo Quinn βρίσκονται σε δημόσιους χώρους σε όλο τον κόσμο: Οι «Συναντήσεις», μια τεράστια σφαίρα που περικλείει ένα τεντωμένο χέρι, απέναντι από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα στην Ισπανία, το  «Rise Through Education» στην Ακαδημία Αθλητικής Υπεροχής στην Ντόχα, με εντυπωσιακό βάρος 8,000 κιλά, ένα ζευγάρι χέρια ενηλίκων να τοποθετούν την υδρόγειο σ' ένα παιδικό χέρι, με τους βραχίονες να σχηματίζουν έναν κύκλο πάνω από ένα ανοικτό βιβλίο. Ανάμεσα στα δεκάδες δημόσια έργα του το ζωντανό μνημείο, η «Κληρονομιά», το οποίο σμιλεύτηκε για το Σαντ Κλιμέντ Λομπρεγάτ της Ισπανίας όταν ο Λορέντζο εντυπωσιάστηκε από την ιστορία των κερασιών της πόλης. Το 2011 ο Λορέντζο εξέθεσε στο Ιταλικό Περίπτερο στην 54η Διεθνή Έκθεση Τεχνών στην Μπιενάλε της Βενετίας μια κατασκευή που παρουσίαζε ένα πραγματικού μεγέθους ρωσικό τανκ Τ55, βάρους 37 τόνων, και φυσικού μεγέθους γλυπτά στρατιωτάκια, τα οποία κρατούσαν γιγάντια χέρια φτιαγμένα από ρετσίνι επικαλυμμένα με χαλκό, τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο πάνω στο τανκ και στους στρατιώτες, όπως θα έκανε ένα παιδί την ώρα του παιχνιδιού. Το δεύτερο μέρος της κατασκευής αναπαρίστανε έναν τοίχο από τούβλα ο οποίος είχε ανατιναχθεί από τα πυρά του πυροβόλου του τανκ. Δίπλα στον τοίχο υπήρχε μια απλή επιγραφή με εμφαντικά κακογραμμένο μήνυμα «Αυτό δεν είναι παιγνίδι».

Με αφορμή αυτή την εγκατάσταση του τανκ, ο Lorenzo Quinn έδωσε συνέντευξη, πάντα το 2011, στην εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» και την Μαρίνα Σχίζα:

«Αντιλαμβάνομαι ότι η συμβολή του πατέρα Άντονι Κουίν στην επιλογή της καλλιτεχνικής πορείας σας ήταν καταλυτική. 

Αναμφισβήτητα. Ξέρετε όμως, την ίδια στιγμή οι δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν πολύ μεγάλες. Όταν είσαι γιος μιας διάσημης προσωπικότητας όπως ήταν ο Άντονι Κουίν, δεν μπορείς εύκολα να κάνεις λάθη, γιατί αυτά γίνονται δημόσια. Πρέπει πολύ νωρίς είτε να επιτύχεις, είτε να αποτύχεις. Και δούλεψα σκληρά. Λατρεύω τον πατέρα μου, όμως ήταν πολύ δύσκολο να φύγω από τη σκιά του και να ακολουθήσω τον δρόμο μου.

Μικρός ήσασταν σίγουρος τι θέλατε να ακολουθήσετε;  

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ήθελα να δημιουργώ, όπως και ο πατέρας, ο οποίος ζωγράφιζε, έκανε γλυπτική, άκουε μουσική και μελετούσε συνεχώς. Μεγάλωσα στη Ρώμη, η οποία είναι ένα ανοικτό μουσείο, και στη Νέα Υόρκη, όπου είχα επαφή με τα πιο εκπληκτικά μουσεία. Από μικρός ήμουν περικυκλωμένος από τέχνη και ένιωθα ότι η ζωή ενός καλλιτέχνη θα ήταν συναρπαστική. Και είναι, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν και δεν είναι εύκολη η πορεία. Δεν είδα ποτέ τον εαυτό μου πίσω από ένα γραφείο να δέχομαι διαταγές. Ήθελα να χαράξω το δικό μου μονοπάτι και αυτός ήταν και ο λόγος που εγκατέλειψα την υποκριτική νωρίς, γιατί εκεί δέχεσαι οδηγίες του σκηνοθέτη.

Είναι τελικά συναρπαστική η ζωή ενός δημιουργού; 

Ναι, είναι, και εύχομαι στον καθένα να κάνει κάτι που αγαπά όπως εγώ τη γλυπτική. Όμως είναι σκληρή δουλειά. Και απαιτεί χρόνο να φτάσει κανείς στο τέρμα. Η ικανοποίηση και η αναγνώριση είναι όμως μακράς διάρκειας, καθώς είναι το μόνο επάγγελμα όπου όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο αυξάνεται η αξία της τέχνης που κάνεις.

Μετά από είκοσι χρόνια αφοσίωσης στη γλυπτική, και με τόσα έργα, τόσες εκθέσεις, νιώθετε ότι έχετε κατακτήσει αυτό που θέλατε;

 Όχι, γιατί πεθαίνεις σαν χάνεις το κίνητρο.

Μετά την ταινία «Νταλί» το 1992 εγκαταλείπετε και τη ζωγραφική και την ηθοποιία, για να αφοσιωθείτε στη γλυπτική. Τι έγινε; 

Το να σταματήσω την ηθοποιία ήταν μια φυσική εξέλιξη. Απλά συνέβηκε. Το να σταματήσω όμως να ζωγραφίζω ήταν συνειδητή απόφαση. Κατέληξα ότι μόνο ένας μεγαλοφυής σουρεαλιστής ζωγράφος υπάρχει, και αυτός είναι ο Νταλί. Αυτό που έκανα ήταν μια κακή αντιγραφή, κάτι που είχε ήδη γίνει.

Τι σας κάνει να δημιουργείτε; 

Υπάρχει ένας λόγος που είμαι παραστατικός καλλιτέχνης και αυτός είναι γιατί υπάρχουν τόσες πολλές όμορφες ιστορίες γύρω μας, τόσες πολλές λέξεις από ιστορίες, τόσα τραγούδια, υπάρχουν τόσα πολλά να πεις για να αγγίξεις τον κόσμο. Στόχος είναι να αγγίζω την καρδιά του κόσμου. Να μιλώ για πράγματα κοινά, παγκόσμιες αξίες, απλά πράγματα, καθημερινά.

Η γλυπτική θεωρείται η τέχνη των τεχνών. Πώς την προσεγγίζετε ως δημιουργική έκφραση; 

Οι ζωγράφοι έχουν να λύσουν το πρόβλημα της τρίτης διάστασης στον καμβά, εμείς οι γλύπτες έχουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της βαρύτητας. Θα ήθελα πολύ να κάνω γλυπτική που να αιωρείται, όχι απλά να κρέμεται από κάπου. Η γλυπτική μου έχει να κάνει με αυτό, με τη μάχη ενάντια στη βαρύτητα. Άλλωστε η γλυπτική δεν είναι μια μικρογραφία του κόσμου;

Προσπαθείτε να γίνετε ένας μικρός θεός; 

Όπως το τοποθετείτε, ναι, καθώς δεν μπορώ να δώσω ζωή όπως η γυναίκα μου, που έφερε στον κόσμο τρία εξαιρετικά παιδιά, τον Κρίστοφερ, τον Νίκολας και τον Άντονι, μόλις εννέα χρόνων, που φαίνεται να ακολουθεί και αυτός τον δρόμο της τέχνης. Δίνω ζωή μέσω της γλυπτικής και αυτό με ικανοποιεί. Με αυτή την έννοια με κάνει να νιώθω λίγο ως Δημιουργός. Έχετε δίκαιο.

Η γλυπτική σας είναι γνωστή κυρίως για μεγάλα έργα σε δημόσιους χώρους. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στα έργα αυτά; 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπει κανείς το έργο του σε δημόσιο χώρο, κάτι σαν κληροδότημα. Ο πατέρας μου, για παράδειγμα, παρά το γεγονός ότι έχει αγαπηθεί και εκτιμηθεί ιδιαίτερα, η νέα γενιά δεν τον γνωρίζει. Η γλυπτική από όλες τις δημιουργικές εκφράσεις σου δίνει αυτό το προνόμιο, να ξεπερνάς τον χρόνο, όπως έχουν κάνει τόσοι πολλοί, ο Μικελάντζελο, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, οι οποίοι είναι ακόμα παρόντες. Η γλυπτική έχει αυτή τη μακροβιότητα, που είναι συναρπαστική.

Αρχίσατε με την παραστατική τέχνη σε μια εποχή που θεωρείτο ξεπερασμένη και συνεχίζετε σήμερα. Δεν θελήσατε τότε να ακολουθήσετε το ρεύμα της εποχής; 

Η μινιμαλιστική ή αφηρημένη τέχνη θεωρώ ότι είναι απρόσωπη στον θεατή. Υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα για να μιλήσει κανείς, που δεν καταλαβαίνω τον λόγο γιατί να μιλάς για το τίποτα. Δεν υποστηρίζω τον μινιμαλισμό, για να είμαι ειλικρινής δεν μου αρέσει. Ήταν σημαντικό τότε που έγινε, γιατί έσπασε στερεότυπα της τέχνης. Σήμερα, να συνεχίσει κανείς να ζωγραφίζει μπλε καμβάδες δεν σημαίνει τίποτα.

Τι θεωρείτε ωραίο; 

Υπάρχει μια μαθηματική εξίσωση για το ωραίο, βάσει της οποίας λειτουργεί ο κόσμος. Από την άλλη, υπάρχει και η συναισθηματική πλευρά, που έχει σχέση με την προσωπική σύλληψη της ομορφιάς. Το ωραίο μιλά στον καθένα, είναι αυτό που ανάβει ένα συναίσθημα μέσα μας.

Τι είναι αυτό που σήμερα ακόμα ανάβει αυτή τη σπίθα σε σας; 

Ό,τι προκαλεί κάτι νέο, μια μεταβολή μιας υφιστάμενης κατάστασης.

Όπως το ανθρώπινο χέρι, το οποίο αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό κομμάτι της γλυπτικής σας;  

Ήθελα να σμιλεύσω αυτό που θεωρείται το δυσκολότερο τεχνικά μέλος του ανθρώπινου σώματος. Το χέρι περικλείει τόση δύναμη - τη δύναμη να αγαπάς, να μισείς, να δημιουργείς, να καταστρέφεις.

Υπάρχει κάποιο έργο που συνεχίζετε να θαυμάζετε όσες φορές και να το έχετε δει; 

Η γλυπτική του Καρπώ, του Μπερνίνι, του Μιχαήλ Άγγελου και τόσων άλλων μεγάλων της Αναγέννησης. Υπάρχει όμως ένα έργο που είναι αξεπέραστο, το «Torso del Belvedere» που βρίσκεται στο Βατικανό, ένα ρωμαϊκό αντίγραφο του χαμένου ελληνικού. Ένα έργο που ολοκληρώνεις με τη φαντασία σου κάθε φορά. Είναι όπως διαβάζεις ένα βιβλίο και μετά βλέπεις την ταινία. Ποτέ δεν ταιριάζουν. Μπορεί να είναι μια πολύ καλή ταινία, όμως είναι διαφορετική από εκείνο που φαντάστηκες διαβάζοντας το βιβλίο.  

Στο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» δεν συνέβηκε το ίδιο; 

Διάβασα το βιβλίο και είδα την ταινία πολλές φορές. Εκπληκτικό έργο τέχνης. Είναι συναρπαστικό γιατί είναι απλό, μιλά για την αγάπη για τη ζωή. Έτσι απλά. Και το κουράγιο να κυνηγήσεις τα όνειρά σου. Ο Ζορμπάς έχει μείνει στην ιστορία γιατί ο κόσμος χρειάζεται να πιστεύει, να ελπίζει ότι μπορεί να πάρει τη ζωή στα χέρια του, να ζει για το σήμερα. Το αύριο είναι μια άλλη μέρα. Η ταινία όταν βγήκε έδωσε ελπίδα στον κόσμο και γι' αυτό έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία. Δεν χρειάζονταν ειδικά εφέ, μίλησε απευθείας στις ψυχές των ανθρώπων.

Η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο;

 Οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Δυστυχώς ήμουν πολύ αισιόδοξος, και η τέχνη μου είναι αισιόδοξη, όμως είμαι και ρεαλιστής και νιώθω ότι κάτι πρέπει να συμβεί για να ενώσει τον κόσμο. Ζούμε σε αυτή τη μικρή κουκίδα σκόνης που αιωρείται στο σύμπαν, η οποία σε απρόβλεπτο χρόνο μπορεί να διαλυθεί από ένα μετεωρίτη.

Τότε να ζούμε για το σήμερα; 

Θα έπρεπε να ακολουθούμε τα βήματα του Αλέξη Ζορμπά. Ξέρετε, πιστεύω ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν υπήρχαν ανάμεσά μας πολλοί Ζορμπάδες.