Για τον Ζακ...

[ ARTI news / Ελλάδα / 30.11.19 ]

Maria Louka (Fb)

«Δεν έχω μετανιώσει ποτέ που έχω μιλήσει ανοικτά και δημόσια ως οροθετικός, αν και έχουν υπάρξει στιγμές που είναι δύσκολο. Έχω ακούσει, δει, ζήσει πολλά αρνητικά πράγματα και καταστάσεις λόγω αυτού, έχω δεχτεί σχόλια από καθαρά ρατσιστικά μέχρι ότι το κάνω για αυτοπροβολή ή για να κάνω «καριέρα» και με έχουν κάνει να αναρωτηθώ για να το κάνω όλο αυτό και βάζω τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία. Έχω σκεφτεί να μην το ξανακάνω. Αλλά έρχεται ένα μήνυμα, ένα μεσημέρι που έχεις ξυπνήσει με χανγκοβερ που σου λέει «διαγνώστηκα θετικός και αν δεν ήσουν εσύ μπορεί και να ντρεπόμουν γι’ αυτό» και λες ότι και μόνο αυτό να έχω καταφέρει μιλώντας για την οροθετικότητα μου, και μόνο για έναν άνθρωπο, άξιζε τον κόπο και αξίζει και τον κόπο να συνεχίσω. Μακάρι αυτοί που μιλάμε χωρίς φόβο αλλά με πάθος να γίνουμε περισσότεροι. Μονό έτσι αλλάζει ο κόσμος.» (Ζακ Κωστόπουλος, σελ. 89)

Παγκόσμια Μέρα για την Οροθετικότητα αύριο. Κι εμείς σήμερα στη Θεσσαλονίκη θα μιλήσουμε για τον Ζακ, γιατί δε θα σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για τα δολοφονημένα μας αδέρφια, να αναζητούμε δικαίωση σε καιρούς που οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και η εξουσία αναγάγει την πρακτική τους σε «αναγκαστικότητα», να θεωρούμε ότι η μοναδική δική μας αναγκαστικότητα είναι να μιλάμε, να γίνουμε περισσότερα και να αλλάζει ο κόσμος.