Γιατί πεθαίνει ο Βασίλης Δημάκης;

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 26.05.20 ]

Διαβάζω τα μαύρα σκυλιά που λυσσασμένα έχουν ξαμοληθεί να περιγράφουν κάθε πράξη που έχει κάνει ο Δημάκης κατά την εφηβεία του ή ενήλικη ζωή του, με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια, με κάθε αηδιαστική λεπτομέρεια και σκέφτομαι όλες τις φορές που μίλησα με τον Βασίλη μέσω του φέισμπουκ ή με μηνύματα και σκέφτομαι πως ποτέ δε ρώτησα "Γιατί είσαι μέσα; Τι έκανες;" επειδή δεν με ένοιαζε και δε με νοιάζει, επειδή τον έβλεπα στις εκπαιδευτικές του άδειες μέσω των φωτογραφιών του χαρούμενο, επειδή είδα έναν άνθρωπο που προχώρησε και πήγε καλά και τον πίστεψα και τους ακούω να τον λένε εγκληματία και αυτόν που έκανε ληστείες και με θυμώνει, επειδή ο Βασίλης ήταν αυτό, δεν είναι πια, δεν είναι άλλο κι ούτε θα ξαναγίνει όσο κι αν τον πολεμάνε, επειδή ο Βασίλης είπε κι έκανε πράξη "Δεν θα με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν" και κοιτώ μέσα από τα μάτια, τα λόγια του δασκάλου του, Πέτρου Δαμιανού, την προσπάθειά του για τον μαθητή του και σκέφτομαι πως δεν πληγώνουν μόνο τον Βασίλη, πληγώνουν κάθε δάσκαλο που έσκυψε πάνω απ' το θρανίο του και διαβάζω το κείμενο της κυρίας Σοφίας Κασβίκη που είναι η  διευθύντρια του Εσπερινού ΓΕΛ Πατρών, από όπου αποφοίτησε ο Βασίλης Δημάκης και λέει πως δεν τον είχε εκείνη μαθητή, όσα γράφει κι όσα λέει είναι από τις περιγραφές των συναδέλφων της στο ΓΕΛ Πατρών:

"Η προσωπική μου μαρτυρία εδράζεται στην προσωπική, πλέον, εμπειρία, που απέκτησα κατά την τελευταία τριετία συμμετέχοντας στην εθελοντική διδασκαλία των κρατουμένων μαθητών, όλων των λυκειακών τάξεων, και κυρίως αυτών που επιθυμούν να συμμετάσχουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Πρόκειται για την απέλπιδα προσπάθεια ανθρώπων που αναζητούν ερείσματα προκειμένου να αναδιαρθρώσουν τον εσωτερικό και εξωτερικό τους κόσμο, ανατρέποντας κάθε υπάρχον δεδομένο της ζωής τους. Η προσπάθεια αυτή υλοποιείται μέσα σε αποτρόπαιους χώρους και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης που φαίνεται να συνωμοτούν για να τους υποβιβάσουν ακόμη και από την θέση που ευρίσκοντο κατά την καταδίκη τους. Συχνά δεν διαθέτουν βιβλία, αλλά και όταν διαθέτουν, δεν υπάρχει κανείς για να τα ερμηνεύσει, ενώ οι αγγαρείες και ο συνωστισμός στα κελιά καθιστά πολυτέλεια την ησυχία και τον χρόνο μελέτης.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις μέσες συνθήκες προστασίας και φροντίδας που απολαμβάνουν οι συνυποψήφιοι τους 18χρονοι μαθητές του Λυκείου στην ελληνική παιδοκεντρική οικογένεια, ο στόχος που θέτουν, καθίσταται επί της ουσίας σχεδόν ανέφικτος, με αποτέλεσμα αρκετοί να εγκαταλείπουν την προσπάθεια. Αυτοί που καταφέρνουν να τερματίσουν, είναι προφανές ότι αναγάγονται σε πρότυπα μίμησης και φάρους ελπίδας για πολλούς συμπάσχοντες. Αν αποδεχτούμε την περιβόητη φράση του Ουγκώ «εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», αποδεχόμαστε αυτονόητα ότι μια Δημοκρατική Πολιτεία επικροτεί, επιρρωνύει και αξιοποιεί τους ανθρώπους αυτούς που αυτοαναλώθηκαν για να μεταστοιχειώσουν την ΦΥΛΑΚΗ σε ΣΧΟΛΕΙΟ. Αν αυτό ισχύει, και αν, επίσης, ισχύει ότι απολαμβάνουμε Δημοκρατία, ΓΙΑΤΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΔΗΜΑΚΗΣ;"

 Και κλείνω τα μάτια μου στα μαύρα σκυλιά που βλέπουν στον Βασίλη τον φονιά. Κι ούτε θα ρωτήσω "Γιατί είσαι μέσα;" απλά θα του πω "Τα κατάφερες, δεν σε έκαναν αυτό που πήγες να γίνεις". Επειδή το χρωστώ σε κάθε δάσκαλό του, στον Βασίλη, στον εαυτό μου, στην υπεράσπιση κάθε κρατούμενης και κρατούμενου που παλεύει ν' αλλάξει, που μέσα σε άθλιες, απάνθρωπες συνθήκες τα καταφέρνει, σε κάθε δικαίωμά τους, επειδή το χρωστώ πάνω απ' όλα σε κείνη την αλληλεγγύη που μας διδάσκει πως το δίκαιο πάντα νικά, κι οι άνθρωποι δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουν οι άλλοι, σε κείνη την αλληλεγγύη που έρχεται μέσα από τα κελιά κι ακούγεται από τον Βασίλη: "Το κελί μου είναι άδειο. Από σεβασμό στον αγώνα κανείς συγκρατούμενος δεν έχει πάει μέσα. Το κελί μου με περιμένει".

Η φωτογραφία είναι του Μάριου Λώλου από τη χθεσινή συγκέντρωση συμπαράστασης κι είναι ο δάσκαλος του.
"Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν' ακούσουμε το πουλί!"

Μίλα, δάσκαλε. Μίλα, ν' ακούσουμε το φυλακισμένο πουλί.

Δικαιοσύνη για τον Βασίλη Δημάκη!