Γιατί ο Κυρ. Μητσοτάκης θέλει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα;

[ ARti news / Ελλάδα / 03.05.18 ]

Ακούσαμε, αίφνης, τον νεοφιλελεύθερο Κυριάκο Μητσοτάκη να μιλάει για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και ενίσχυση των ανέργων. Πως προέκυψε αλήθεια αυτή η μεταστροφή; Ό Κ. Μητσοτάκης απαρνήθηκε τον νεοφιλελευθερισμό και έγινε τάχα σοσιαλιστής ή έστω οπαδός της λαϊκής δεξιάς; Ασφαλώς όχι. Η αλλαγή έρχεται απ’ έξω και είναι κοσμογονική. Η ρομποτική και η ψηφιακή επανάσταση σημαίνουν ανεργία. Το κεφάλαιο συνεχίζει μεν να εξαρτάται από την εργασία αλλά μόνο ως εργατική δύναμη, την οποία πλέον βρίσκει στα ρομπότ και όχι στους ανθρώπους. Οι τελευταίοι εντούτοις είναι αναγκαίοι ως εκφραστές της ζήτησης, ως καταναλωτές, ως αγοραστική δύναμη! Γιατί οι καπιταλιστές κάπου πρέπει να πουλήσουν τα παραγόμενα προϊόντα τους. Γι’ αυτό τα αιτήματα, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, έχουν υιοθετηθεί πλέον και από το κεφάλαιο με επιτακτικό τρόπο.

Το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα είναι όσο τίποτα άλλο αναγκαίο για το κεφάλαιο, αφού χωρίς αυτό οι πολλοί δεν θα μπορούν να αγοράζουν. Έχουμε συνεπώς μία μετατόπιση από ένα παράδειγμα ταξικής σύνθεσης σε ένα άλλο, από ένα παράδειγμα κυριαρχίας σ’ ένα άλλο. Και πάλι εδώ ο διαφοροποιημένος και συρρικνωμένος ρόλος του κράτους αλλά και των πολυεθνικών θεσμών (παγκοσμιοποίηση) είναι σημαντικός. Γιατί το μεν κράτος πρέπει να εγγυηθεί την αλλαγή, διατηρώντας την συνοχή της κοινωνίας των καταναλωτών(με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, τα επιδόματα ανεργίας και την ελαστική εργασία), ενώ οι θεσμοί της παγκοσμιοποίησης (Παγκόσμια Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, ΔΝΤ…) θα έχουν ως ρόλο να διατηρούν την ισορροπία στους πλανητικούς «πάνω». Δεν είναι τυχαίο ότι η σύνθεση και η επιρροή σ’ αυτούς τους θεσμούς είναι σημείο τριβής και γεωπολιτικής αντιπαράθεσης (κυρίως μεταξύ Κίνας-ΗΠΑ).

 Άρα, εκείνοι (κυρίως οι μετακαπιταλιστές αριστεροί της Λατινικής Αμερικής) που θεωρούν ότι η πάλη με το κεφάλαιο είναι θετική, καθώς ο εχθρός είναι εξωτερικός και οι «κάτω» μπορούν να ενισχύσουν την αυτονομία τους, δημιουργώντας το υπόδειγμα μιας νέας κοινωνίας, είναι λανθασμένη, αφού το ίδιο το πλανητικό κεφάλαιο δεν θα έχει σε λίγο ανάγκη την ανθρώπινη κοινωνία ως κοινωνία της εργασίας, αλλά μόνο ως κοινωνία της κατανάλωσης. Υπ’ αυτή την οπτική, οι «πάνω» θα είναι «αόρατοι» και οι «κάτω» θα έρθουν αντιμέτωποι με τους νέους τους εχθρούς, που θα είναι μία «παρα-κοινωνία» ρομπότ με νοημοσύνη.