Γιαννούλης Χαλεπάς: Γυμνός στο βλέμμα των άλλων

[ Ειρήνη Παραδεισανού / Ελλάδα / 15.09.19 ]

Όταν εκδηλώθηκε η ψυχική του ασθένεια, προσπάθησε να καταστρέψει τα έργα του. Για το κεφάλι σατύρου είχε πει πως δεν άντεχε το βλέμμα του. Του φαινόταν πως τον κορόιδευε. Έμεινε έγκλειστος στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας για δεκατέσσερα χρόνια κι απείχε από την τέχνη του για σαράντα χρόνια, αφού ό,τι δημιουργούσε το κατέστρεφε είτε ο ίδιος είτε η μητέρα του. Μόνο μετά τον θάνατο της μητέρας του στρέφεται ξανά στη δημιουργία.

 Με γοητεύει το έργο του Χαλεπά γιατί είναι βιωματικό και στενά δεμένο με την ιδιοφυία του που τον οδήγησε στην τρέλα. Μα και γιατί αντλεί τα θέματά του και την τεχνοτροπία του απευθείας από την αρχαία Ελλάδα. Ένας Έλληνας γλύπτης που έστρεψε την πλάτη του στα ρεύματα της εποχής του και στράφηκε στο παρελθόν. Κάτι ανάλογο έκανε και ο Καβάφης με την ποίησή του. Είναι αυτό που έχει τόσο "λερωθεί" στις μέρες μας, η ελληνικότητά τους, που με κάνει να τους αγαπώ.

 Τον Χαλεπά και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί το ταλέντο του, η ιδιοφυία του, μπορεί να μάς έδωσε έργα άφταστης ομορφιάς, τον ίδιο όμως τον καταδίκασε να ζήσει μια τραγική ζωή. Στην ουσία, δεν έζησε ο ίδιος. Μήπως τελικά είχε δίκιο να νιώθει πως ο Σάτυρος τον περιγελούσε; Μήπως το έβλεπε πως η τέχνη του είχε τόσο ολοκληρωτικά καταβάλει το νου του, που του 'τρωγε τις σάρκες, αφήνοντάς τον γυμνό στα βλέμματα των γνωστικών;