Βαγγέλης Σιαφάκας: Κατηγορώ

[ ARTI news / Ήπειρος / 26.07.20 ]

Βαγγέλης Σιαφάκας

ΚΑΤΗΓΟΡΩ
Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ. Πέθανε πριν από δύο χρόνια πριν κλείσει τα 72 χρόνια της. Η Αλίκη ήταν αδελφή μου, ψυχασθενής και με φώναζε Βάγγο μου. Εμφάνισε την ψύχωση κοντά στα 20 χρόνια της και βασανίστηκε μέχρι θανάτου. Και τα δυο παιδιά της κληρονόμησαν την αρρώστια. Σήμερα το κορίτσι(55 χρόνων) νοσηλεύεται σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική των Αθηνών. Εμφάνισε τα συμπτώματα ενώ σπούδαζε(είναι δασκάλα) στην ίδια ηλικία με την μητέρα της και με φωνάζει θείο Βάγγο. Το αγόρι(54 χρόνων) είναι «ενταφιασμένο» στο πατρικό του στα Γιάννενα. Δεν βγαίνει από το σπίτι, όπου τον φροντίζει μια κυρία, δεν ακούει ραδιόφωνο, δεν βλέπει τηλεόραση, δεν ανοίγει υπολογιστή(είναι πτυχιούχος Φυσικομαθηματικής) κάθεται με τις ώρες ,τις μέρες ,τους μήνες σε μια καρέκλα στην κουζίνα χωρίς να σκέφτεται τίποτα, όπως μου είπε όταν τον ρώτησα. Δεν με φωνάζει ποτέ κι έμαθε πως υπάρχει η πανδημία του κορονοιού δυο μήνες αφού ξέσπασε
Ο άνδρας και μεγάλος έρωτας της Αλίκης, ο Φρίξος(πέθανε το 2015) διαγνώστηκε σε μεγάλη ηλικία με σχιζοφρένεια λες και δεν του επιτρεπόταν να είναι μόνο αυτός υγιής. Μια τετραμελής οικογένεια, με βαριά νοσούντες ψυχασθενείς με την οποία ουδείς ασχολήθηκε, κούραραν ο ένας τον άλλο ανάλογα με το ποιος ήταν σε ύφεση. ΟΥΔΕΙΣ ούτε καν κάποιο σπασικλάκι της σχολής που θα μπορούσε να κάνει διατριβή για την περίπτωση.

ΚΑΤΗΓΟΡΩ την Ελληνική Πολιτεία η οποία με τις ενέργειες ή τις παραλείψεις της έχει μετατρέψει σε πολίτες β’ κατηγορίας τους ψυχικά ασθενείς τα δικαιώματα των οποίων παραβιάζονται βάναυσα
ΚΑΤΗΓΟΡΩ τις υγειονομικές αρχές για την παντελή έλλειψη ψυχιατρικής πολιτικής και την ανυπαρξία δομών και υπηρεσιών. Σε μία ολόκληρη περιφέρεια την Ήπειρο δεν υπάρχει δομή για νοσηλεία παραμονή για τους χρονίως πάσχοντες ψυχασθενείς. Αποτέλεσμα να «εκδιώκονται» προς τα δημόσια ψυχιατρεία της Αθήνας και να αποστερούνται ακόμη και την επίσκεψη των οικείων τους. Το πλέον σύνηθες είναι να εγκαταλείπονται χωρίς θεραπευτική αγωγή(που σχεδόν πάντα διακόπτουν) μόνιμοι «επισκέπτες» της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου (την οποία και αποδιοργανώνουν) όπου μεταφέρονται και ξαναμεταφέρονται με εισαγγελικές εντολές που αιτούνται συγγενείς, γείτονες, περαστικοί, αστυνομία κλπ

ΚΑΤΗΓΟΡΩ για ανυπαρξία και εγκληματική αδιαφορία τις κοινωνικές υπηρεσίες που αγνόησαν επί πολλά χρόνια την Αλίκη, τον Φρίξο και τα δυο παιδιά τους .Καμία μέριμνα εκτός από ένα πιάτο φαί που τους έδινε η εκκλησία όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση

ΚΑΤΗΓΟΡΩ τους ανθρώπους της «διπλανής πόρτας» για ασυδοσία και εκμετάλλευση. Ως ενοικιαστές ακινήτων της Αλίκης ο μεν πρώτος επί δεκαετία δεν κατέβαλλε το συμφωνημένο τίμημα των 1000 ευρώ μηνιαίως ,καταθέτοντας κατά βούληση ποσά περί τα 200 ευρώ, η δε δεύτερη πώς έχει στην ουσία καταλάβει διαμέρισμα για το οποίο δεν πληρώνει τα μισθώματα επί μία πενταετία. Οδήγησαν μαζί με άλλους μια ανυπεράσπιστη αλλά εύπορη οικογένεια στην φτώχεια επειδή είχε την ατυχία να ζει δίπλα σε «θηριόμορφους»

ΚΑΤΗΓΟΡΩ την ελληνική δικαιοσύνη για απαράδεκτες καθυστερήσεις που θέτουν σε κίνδυνο την ευημερία και την περιουσία των συγγενών μου. Τρία χρόνια καθυστερεί η εκδίκαση της δικαστικής συνδρομής ενώ το δικαστήριο χρειάστηκε πάνω από δύο χρόνια για να αντικαταστήσει πραγματογνώμονα που διόρισε ο οποίος αρνήθηκε τον ορισμό του. Δυο χρόνια πεταγμένα για περιπτώσεις που υπάρχουν αδιαμφισβήτητες γνωματεύσεις της Ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου στην οποία έχει νοσηλευθεί 10 φορές η ανιψιά μου και 7 ο ανιψιός μου.

ΚΑΤΗΓΟΡΩ τις φορολογικές αρχές που δεν εξετάζουν για τέτοιες τραγικές περιπτώσεις ρυθμίσεις χρεών μετά την αφαίρεση των εξοντωτικών προσαυξήσεων που κάνουν απαγορευτική τη διευθέτηση των χρεών τους με άμεσο κίνδυνο να κατασχεθεί και να πλειστηριαστεί η περιουσία τους.
ΚΑΤΗΓΟΡΩ τις υπηρεσίες οικονομικών ελέγχων που ανέχονται την ανεξέλεγκτη λειτουργία των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών όπου πέραν του υπέρογκου κόστους νοσηλείας όλο το σύστημα σε κάθε μα κάθε υπηρεσία του ,δουλεύει με «μαύρα» καθιστώντας «ομήρους» τους συγγενείς που σιωπούν φοβούμενοι την «εκδίωξη» των ανθρώπων τους.

ΚΑΤΗΓΟΡΩ τον Ευάγγελο Σιαφάκα γιατί άργησε δραματικά να παρέμβει «κρύβοντας» από τον εαυτό του την αμείλικτη αλήθεια. Για τις σκέψεις όταν λυγίζει «μήπως δεν έπρεπε να εμφανιστώ». Για λιποψυχία όταν αισθάνεται να «μαυρίζει» ο δικός του ουρανός. Για την αδυναμία του να έρθει «πρόσωπο με πρόσωπο» με τη νεκρή αδελφή του και να γράψει την ιστορία της κι ας ξέρει πως θα του έλεγε: «Γύρισες Βάγγο μου».

*Στις φωτογραφίες η Αλίκη κι εγώ στο πορτόνι ενός σπιτιού στην Καλούτσιανη