Αφιερωμένο στη Μάγδα Φύσσα

[ Ειρήνη Παραδεισανού / Ελλάδα / 21.06.19 ]

 Ήταν δεν ήταν τεσσάρων. Παθιασμένος με τη μυθολογία. Μου ζητούσε επίμονα να του διαβάσω την ιστορία του Θησέα. Έφτασα στο άδοξο τέλος του. Δεν έδειξε την πίκρα του αμέσως. Μου είπε να σταματήσω να του διαβάζω. Το παράπονο στο βλέμμα του αργότερα, όταν ξέσπασε σε κλάματα, δε θα το ξεχάσω ποτέ. Και σκέφτηκα τότε να τον παρηγορήσω με ένα ψέμα. Γιατί να έρθει από τώρα αντιμέτωπος με την αγριότητα του κόσμου. Σκέφτηκα. Και του είπα πως δεν το είχα δει καλά.

Και πως ήταν ο Θησέας που έσπρωξε από τον γκρεμό τον Λυκομήδη.

 Με κοίταξε ίσια κατάβαθα στα μάτια. Το βλέμμα αγέλαστο. Και ήταν τρομαχτικό να το βλέπεις αυτό σε ένα μικρό παιδί.

Και μου είπε. ”Το ξέρω πως μου λες ψέματα. Ήταν ο Λυκομήδης. Αυτός έσπρωξε στον γκρεμό τον Θησέα.”

Και ήταν τότε που κατάλαβα πως με το ψέμα δεν ανατρέφεις έναν ελεύθερο άνθρωπο.

 (Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες. Και θέλω να αφιερώσω αυτήν τη μνήμη σε μια μάνα που θαυμάζω. Τη Μάγδα Φύσσα.)