Αυτοί που μένουν πίσω...

[ ARti news / Ελλάδα / 11.02.17 ]

της Ναταλί Χατζηαντωνίου

Αρκούσε μια φράση του Δημήτρη Μανιατη, αυτό το "εμείς που μείναμε πίσω" για να ανακαλέσω όλη τη ζωή των εφημερίδων.

Τις Παρασκευές βράδυ άλλοτε. Το Σαββατιάτικο φύλλο...Το χαρτί. Τον ήχο της εφημερίδας που ξεφυλλίζεται. Τον τίτλο. Το lead. Την αγωνία να παραδώσεις το κομμάτι σου εγκαίρως. Πολλά που θεωρούσα αυτονόητα και δεν ήταν. Πολλά που βαριόμουν και τόσα χρόνια μου λείπουν φρικτά. Κάθε μέρα. Μου λείπουν κάθε γαμημένη μέρα. Η εφημερίδα η είδηση τα γραφεία οι καυγάδες η διαφωνία η κουβέντα η ύλη το χαρτί στο περίπτερο. Συναισθηματικό έως και αφελές ίσως...Αλλά δε θα θελα να ζήσει άλλος συνάδελφος ούτε την πίκρα ούτε την αγωνία ούτε τη νοσταλγία που ζήσαμε. Και ναι εγώ ακόμα ζω με τον καημό μιας εφημερίδας που έμεινε απολύτως πίσω και έγινε παρελθόν. Ήταν η ζωή μου. Και ναι εύχομαι να μην είναι κι άλλη κι άλλη κι άλλη έτσι. Αλλά πέρα από το συναισθηματισμό και τη νοσταλγία είναι και κάτι άλλο που μου ανακίνησε η φράση του Μανιάτη. Την πίστη μέχρι τέλους σ' ένα κόσμο που παρατηρούμε αμήχανοι και σιωπηλοί να καταρρέει. Κι αν νομίζετε πως αυτό είναι μόνον συναισθηματικό κάνετε λάθος…

Απόψε όλοι αυτοί που μένουν πίσω και προσπαθούν έχουν την αγάπη μου και την "ψήφο" μου.

*Από το fb Nathalie Hatziantoniou