Από τη γάτα Ιμαλαΐων στη γάτα της Αγιά Σοφιάς

[ Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 06.02.19 ]

Ο Ταγίπ Ερντογάν επικηρύσσει τους Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης δημοσιεύουν τις φωτογραφίες των επικηρυγμένων! Ο Αλέξης Τσίπρας επισκέπτεται την Αγιά Σοφιά και η μεγάλη είδηση είναι η… μαύρη γάτα. Η ευήθεια, η ανατροφοδότηση της δεισιδαιμονίας, ο σκοταδισμός, όλα στην υπηρεσία της μικροκομματικής σκοπιμότητας. Όλα παραπέμπουν στον προπερασμένο αιώνα, στον ήρωα του Καρκαβίτσα τον Τζιριτόκωστα, που σύμφωνα με τον Φώτο Πολίτη(είκοσι χρόνια κριτικής, βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1938) «είναι ο Έλλην πολιτικός, ο Έλλην επιστήμων, ο Έλλην χρηματιστής ή έμπορος, ο ολέθριος ‘’έξυπνος’’ Ρωμιός της εποχής μας, ο εκμεταλλευόμενος την ευπιστίαν και την αφέλειαν του πλήθους, αμείλικτος όταν πρόκειται δια την πεντάραν, ταπεινός και χαμερπής προ του ισχυρού, οπισθόβουλος, αεικίνητος, δόλιος, άνθρωπος χωρίς οίκτον, χωρίς ιερόν και όσιον, αδηφάγος και άθλιος και… νικητής…». Η απατεωνιά περιγράφεται ως υψηλού κύρους τέχνη. Ο μεγαλύτερος απατεώνας χαίρει μεγάλης εκτίμησης από την κοινωνία. Ο «ζητιάνος» Τζιριτόκωστας βολιδοσκοπεί πάντα από ψηλά το χώρο του και τις συγκεκριμένες αδυναμίες των ανθρώπων του. Πρώτα ιχνηλατεί, μελετά κι ύστερα κατεβαίνει για να «κολακέψει τις αδυναμίες αυτές». «Όταν δεν εύρισκε τους ελεήμονες, εζητούσε τους δεισιδαίμονες, τους μωρούς». Η μαύρη γάτα που λέγαμε!

Υπάρχει άραγε κάποια αταβιστική προδιάθεση εν προκειμένω; Ναι. Γιατί ο ήρωας του Καρκαβίτσα ως ανθρωπότυπος είναι ο ενδιάμεσος μεταπράτης, ο κοινωνιολογικός πρόγονος του κατοπινού μικροαστού και του μέλους των «μεσαίων τάξεων», που κινείται μεταξύ των «πάνω» και των «κάτω». Σύμφωνα με τον Πέτρο Χάρη(Έλληνες πεζογράφοι) ο Ανδρέας Καρκαβίτσας παρουσιάζει στο «Ζητιάνο» εκτός από τους ανθρώπους και την «ελεεινή συγκρότηση του κράτους», τη ρουσφετολογία, την μικροπολιτική, την κακή διοίκηση και τη δυσκίνητη δικαιοσύνη. Ό,τι συμβαίνει και σήμερα, όπου νικά το κακό και όχι το καλό, όπου η ιδέα της δικαιοσύνης σαρκάζεται. Αλλά, τελικά, το πλέον σημαντικό είναι, όπως προείπαμε, ότι ο ζητιάνος(Τζιριτόκωστας) είναι μια ενσυνείδητη δύναμη του κακού, σε αντίθεση με την ασυνείδητη δράση της Φόνισσας του Παπαδιαμάντη, της Φραγκογιαννούς, η οποία νομίζει ότι κάνει το καλό, ενώ τελικά κάνει κακό. Έτσι, η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν ενσυνείδητη φάρσα. Ο σημερινός Τζιριτόκωστας, ο σημερινός Έλληνας μικροαστός-μικρομεσαίος, ζητιάνος τότε, παράσιτο ή μη τώρα, εξανίσταται και μετέρχεται κάθε πανουργία –και συμμαχία με τους «πάνω» και τους «μεγαλο-…»(κάθε επαγγελματική κατηγορία έχει τους «μεγαλο-…)- προκειμένου να διατηρήσει την ταυτότητά του, τα κεκτημένα του, ό,τι δηλαδή Είναι.

Και διερωτώνται κάποιοι «πως είναι δυνατόν οι νέοι δικηγόροι, ή οι δημοσιογράφοι της κάθε γαλέρας με το μπλοκάκι να εξανίστανται και να βγαίνουν στους δρόμους μαζί με τα αφεντικά τους;». Μα γιατί θέλουν να γίνουν σαν τα αφεντικά τους! Γιατί, όπως ξαναγράψαμε, σκέφτονται όπως αυτά. Αυτοί είναι τα πρότυπά τους, οι σηματωροί, το όραμα της κοινωνικής καταξίωσης και της ευτυχίας τους. Γιατί αυτή η κοινωνία εξακολουθεί να αξιολογεί με κριτήρια τα χρήματα που βγάζει κανείς. Και γιατί το συμβολικό κεφάλαιο (το κύρος ενός γιατρού ή ενός δικηγόρου) δεν μπορεί να διατηρηθεί χωρίς ένα ορισμένο καταναλωτικό status. Υπ’ αυτή την οπτική τα μέτρα που "χτυπούν" την απατεωνία (την φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή) αφορούν την ίδια την ταυτότητα, τον τρόπο ζωής, την προοπτική του κάθε μικρομεσαίου, σημερινού, Τζιριτόκωστα. Γι' αυτό κάποιος έγραφε "Όχι στη νεοκομμουνιστική αναδιανομή"! Όσο για το εθνικό ζήτημα, το μακεδονικό, αυτό είναι το "πλυντήριο" που ξεπλαίνει τις ανομίες, είναι το "κουρέλι-λεοντή", που φορά ο νεο-απατεώνας τζιριτόκωστας.    

Όχι στους «νεοκομμουνιστές» λοιπόν. Ζήτω τα εθνίκια, ζήτω οι «κυνηγοί κεφαλών» καθώς και οι γάτες Ιμαλαΐων και Αγιά Σοφιάς!