Απονομή τιμής...

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 27.02.18 ]

Στο ηρώο γειτονικού χωριού φιγουράρουνε και ονόματα από δωσίλογους και συνεργάτες. Ζήτημα αν υπάρχουν ανάμεσά τους πέντε έξι αληθινά πεσόντες. Εννοώ, για τα δίκαια και τα ιδανικά του έθνους. Κανονικά δεν θα έπρεπε να σχολιάζω χάριν της εθνικής συμφιλιώσεως. Που όλα τα συμφιλιώνει, ακόμη και την αλήθεια με το ψέμα, τον θύτη με το θύμα, το τώρα με το χτες. Αλλά στριμμένο άντερο ως συνήθως, σχολιάζω.

Κατά τον τελευταίο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Μετά την καθιερωμένη εκφώνηση λόγου από τον δάσκαλο, την κατάθεση στεφάνου από τον κοινοτάρχη και τον πρόεδρο του πολιτιστικού συλλόγου, την ενός λεπτού σιγή όλων των παριστάμενων, εμού συμπεριλαμβανομένου, και την στεντόρεια απαγγελία του εθνικού ύμνου. Και ενώ άρχισαν να παιανίζουν από τα μεγάφωνα τα στρατιωτικά εμβατήρια, για να παρελάσουν τα νηπιαγωγάκια και τα ελάχιστα παιδιά που έχουν απομείνει στο δημοτικό σχολείο. Μπροστά από τους συγκινημένους γονείς που έπαιρναν ήδη θέση στην άκρη του δρόμου για να χειροκροτήσουν τον ομοιόμορφο βηματισμό των τέκνων τους. Τότε ακριβώς  βλέπω ένα αδέσποτο σκυλί, να πλησιάζει στη ζούλα το ηρώο και σηκώνοντας το ένα του ποδάρι να ουρεί τα στέφανα.

Απ’ όσο έμαθα, την άλλη μέρα πήγαν και το φαρμακώσαν. Ότι είχε δαγκώσει έναν ηλικιωμένο, είπαν.