Ανθοφορίες

[ Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης / Ελλάδα / 23.04.18 ]

Κι ήταν όμορφος εκείνος ο Απρίλης. Από τους πιο όμορφους. Έτσι όπως τον θυμάμαι στον πευκώνα της πλαγιάς. Με το πλατανόδασος απέναντι να πρασινίζει. Τις αγριάδες να ψηλώνουν μέχρι το γόνατο. Μια ατέλειωτη στρατιά από κάμπιες να κατεβαίνει από τον κορμό του δέντρου. Και τις ξεραμένες πευκοβελόνες να σχηματίζουν ένα μαλακό στρώμα. Εκεί όπου καθόμουνα αμίλητος και ευτυχισμένος. Γιατί είναι ωραίο να είσαι στα δεκάξι στον πευκώνα του χωριού σου για το πρώτο ραντεβού. Και να ονειρεύεσαι ότι έτσι ακριβώς θα ήθελες να είναι όλη η ζωή σου: Ένας καταπράσινος Απρίλης με τον ουρανό να ψιχαλίζει την πρώτη ανοιξιάτικη βροχή και εσύ να κοιτάς μια το ανθισμένο τοπίο και μια το όμορφο κορίτσι, χωρίς να δίνεις δεκάρα για το ατύχημα που έγινε δυο μέρες πριν στο Τσέρνομπιλ και τις προειδοποιήσεις των επιστημόνων για το ραδιενεργό νέφος και τον κίνδυνο βροχής.

Η ιδιωτική μου Αντωνυμία, εκδ. Κίχλη,

υπό έκδοση (φθινόπωρο 2018)