Αναστάσεις ίδιες με επιτάφιους

[ Γιάννα Κουκά / Ελλάδα / 07.04.18 ]

Αναστάσεις.

Σε ακτές που βάρκες δέθηκαν. Γερά δέθηκαν, να κατέβουν οι κυνηγημένοι. Πρόσφυγες. Πρόσφυγες που ήρθαν από μακριά. Βόμβες πίσω άφησαν. Και νεκρούς. Χιλιάδες νεκρούς. Φίλους. Συγγενείς. Γείτονες. Παιδιά. Μανάδες. Πατεράδες. Θειούς και θειές.

Αναστάσεις.

Σε καταυλισμούς και δομές και Αμυγδαλέζες. Μέσα σε σκηνές, που χιόνια πιάνουν το χειμώνα. Και τα καλοκαίρια, λιοπύρια γίνονται. Εκεί που καμιά φορά, πρόσφυγες γεννάνε ζωές. Νέες ζωές. Ελπίδες... Ελπίδες.

Αναστάσεις.

Σε γραφεία υποδοχής και αστυνομικά τμήματα. Διαβατήρια. Πιστοποίηση στοιχείων. Σφραγίδα. Ο επόμενος.

Αναστάσεις.

Στα νησιά. Που τα βανάκια του λιμενικού κουβαλούν βρεγμένες ψυχές. Σχεδόν ναυαγισμένες. "Άσε ξεβράζονται κάθε μέρα στις ακτές...."

Αναστάσεις ξεχασμένες. Ίδιες με επιτάφιους.