Ένα χαμόγελο...

[ ARTI news / Ελλάδα / 21.03.20 ]

 jerk

Θέλω να κρυφτώ, να κρυφτώ από όλους και όλα... να μην μπορεί να με βρει ούτε ο "κορώνα", ούτε ο Θεός, ούτε και κανείς άλλος! Τα πάντα έχουν παγώσει λέει ο κόσμος γεμάτος αγανάκτηση... Τι έχει παγώσει; Τα τροχαία; Τα εγκεφαλικά; Ο εγωκεντρισμός; Η αδιαφορία κάποιων; Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να μην δω και τις πιο μικρές φουρτούνες σε αυτήν την αγριεμένη θάλασσα. Μια θάλασσα που μας παρασέρνει ολοένα και περισσότερο στα βράχια... Δεν ξέρω και ούτε με νοιάζει να "ντύσω" τις σκέψεις μου με λέξεις, όπως ωχαδερφισμός, παθητικοποίηση και όλες αυτές που εμείς οι νέοι προσπαθούμε να μάθουμε για να εντυπωσιάσουμε... Η ζωή μας όλη ένα κυνήγι ευτυχίας, ένα κυνήγι εντυπωσιασμού δίχως τέλος... δίχως αρχή... Πότε άραγε νιώσαμε αυτές τις ανάγκες να μας κυριεύουν το σώμα; Από την γέννηση; Την εφηβεία; Ίσως και ποτέ; Είναι αυτή η κριτική των πάντων από τους πάντες ένα χαρακτηριστικό του είδους μας; Μία άμυνα του καθενός μας; Τα συμπλέγματά μας; Δεν ξέρω και δεν νομίζω ότι θα μάθω και ποτέ... Ναι, αρνητισμό νιώθω, απογοήτευση, πίκρα, οργή, θυμό…  Ένα "κοκτέιλ" συναισθημάτων που με έχει μεθύσει από την πρώτη γουλιά! Πονάω για τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Ιρανούς, πονάω για τον καθένα εκεί έξω είτε πεθαίνει από τον ιό, τα ατυχήματα, τους πολέμους, είτε αργοπεθαίνει στο μυαλό του. Πονάω που βλέπω τους πολιτικούς να μας αντιμετωπίζουν σαν αγέλη... πως φτάσαμε ως εδώ; Είναι σημάδι από τον Θεό, από κάποιον άλλο; Όλη αυτή η καραντίνα - όσους "πιστούς" και αν έχει- θα μας αλλάξει; Θα μας προβληματίζει και πιο μετά; Ή απλώς είναι ένα σεντόνι που μας κάνει να ξεχνάμε τα υπόλοιπα προβλήματα και μετά θα συνεχίσουμε σαν να μην συνέβη κάτι; Δεν μπορώ να ξεχάσω, άλλωστε εγώ τα προβλήματα τα έχω στοιβαγμένα στο σαλόνι... και θεωρώ ότι έτσι πρέπει... να θυμάμαι τα προβλήματα μου, να προσπαθήσω να αντιμετωπίσω τους δαίμονες αυτούς όσο και αν αιμορραγώ, ακόμα και αν έχω πεθάνει πολύ πριν εκτιμήσω τι σημαίνει υγεία, ζωή, θάνατος…! Γιατί η ζωή δεν τελειώνει, ίσως και για αυτούς τους 400 που φεύγουν καθημερινά δίπλα μας να συνεχίζεται κάπου αυτή η ζωή, συνεχίζεται με γρήγορους ρυθμούς! Δεν μπορώ να κλειδώσω κανέναν μέσα, όπως δεν μπορώ να απομονώσω και το μυαλό μου από τον φόβο και την αγωνία...Μόνο χειροκρότημα ακούγεται στο τέλος... Άλλοι ικανοποιημένοι, άλλοι όχι και τόσο. Όλοι θεατές της ίδιας παράστασης, της ίδιας ιστορίας… Κανένας όμως δεν κατάλαβε τα ίδια πράγματα, καθένας ένιωσε κάτι άλλο. Γλυκό, πικρό, νοσταλγικό. Έτσι και η ζωή! Όλοι βλέπουμε μια παράσταση, όμως ο καθένας βιώνει άλλα συναισθήματα, άλλες καταστάσεις... Όμως στο τέλος όλοι χειροκροτούμε.

Το θέμα είναι τι γεύση θα μας έχει αφήσει αυτό που λέγεται ζωή... Έτσι λοιπόν σαν έφηβη που δεν ξέρει τίποτα και μεγαλοποιεί τα πράγματα θα ήθελα να ζητήσω το εξής:

Χαμόγελο ακόμα και σε εκείνον που αντιπαθείτε, όχι όμως από εκείνα τα ψεύτικα που σε αδειάζουν... Και έτσι ας αφήσουμε το μέσα μας να αποφασίσει για την μοίρα μας...

* Καλησπέρα σας, 

Αυτό είναι ας πούμε μία ανώνυμη εφηβική αφιέρωση τόσο σε όσους ακόμα και στην φωλιά τους νιώθουν να πνίγονται όσο και σε ένα άτομο που μου έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης και με ησυχάζει που έχουν την τύχη και άλλα άτομα να πάρουν κάτι από αυτά που πήρα και εγώ και είναι μέρος της συγγραφικής σας ομάδας...